سالها پيش رهرو جوانى از سرزمين خاورميانه جهت فراگيرى فنون رزمى به خاور دور اعزام مى شود . اين رهرو در تايپه فنون رزمى را فرا مى گيرد كه در آن سرزمين به نام KUNG-FU-KARATO معروف بود.رهرو پس از بازگشت به استادى چيره دست در زمينه هاى رزم ( علم تن ، روانشناسى ، پزشكى ، فلسفه گرائى ، روح روان(ذن) علوم ( فيزيك )، رياضيات ، ( شيمى ) جهان مجهولات مبدل مى شود. مدرك استاد را انجمنى در تايوان به نام انجمن شالبند مشكى هاى تايوان صادر كرده بود، هر چند استاد بيش از آن بود كه با شال يا مدرك ديگرى قياس شود ولى پس از مراجعت از خاور دور استاد تيزبين و ژرف انديش به تدريس GOGORIO ( گوجوریو ) كه يكى از شيوه هاى زيباى كاراته مى باشد، نمود. علت تعليم اين سبك را رهروان هرگز نفهميدند بعدها استاد در جمع رهروان گفت گوجوريو از كونگ فوى شائولين مركزى مشتق شده است.

سبک كونگ فو (توآ) در سال ۱۳۴۹ توسط استاد ابراهيم ميرزايی بنيان گذار تز علمی در ايران به عنوان تعلیم نبردهای تن به تن جهت آموزش به نیروهای مخصوص ارتش به صورت ورزش ابداع و ريشه گرفت و با وجود مخالفت ها و كار شكنيها مورد استقبال شديد مردم واقع شد . در دوره بعد از انقلاب نیز اين استقبال به طور چشم گيری افزايش يافت به طوری كه هم اكنون در بسياری از کشورهای اروپایی و آمریکایی و همچنین در شهر های كوچك و بزرگ ایران مخصوصا در تهران هزاران هزار نفر به آموختن كونگ فو توآ مشغول اند. در حال حاضر سبک کونگ فو به عنوان فدراسیون در حال فعالیت می باشد .

يكي از ويژگي هاي كونگ فو داشتن روشهاي مختلف تعليم بر طبق خصوصيات بدني و شرايط خاص افراد است از جمله آموزش به معتادين و معلولين. آموزش كونگ فو منحصر به تكنيك و مبارزه نيست. يك همراه به اعتقاد ما بايد در نبرد زندگي پيروز باشد.

|+| نوشته شده توسط فرشاد در چهارشنبه بیست و سوم آذر 1384 و ساعت 0:58 AM  

پيدايش كونگ فو

همان طور كه می دانيد،كونگ فو یکی از سبكهای ورزشهای رزمی می باشد كه متأسفانه تاريخچه و آثار پيدايش آن از بين رفته و در طی قرنها اكثر ملل بر اين ادعا بوده اند كه ابداع گر آن می باشند اما حدوداً به طوری كه از قراين ونوشته ها پيداست هنر رزمی كونگ فو وابسته به شرقيان و به خصوص مردم چين می باشد.

در سال 528-516 قبل ازميلاد ، در سرزمين چين شمال ايالت هونان در كوههاى سونگ شان ، راهبى به نام شائولين سو درمعبدى به اتفاق تعدادى ازشاگردانش مى زيسته، به لحاظ زندگى دركوهستان و مواجهه با خطر حمله حيوانات مختلف شيوه مبارزه و برخورد با حيوانات را به شاگردان خود تعليم مى داد پس از به آتش كشيدن معبد توسط گارد امپراتور و مرگ شائولين سو تعدادى از شاگردان از چين گريختند و در خفا شيوه بوكس شائولين را ترويج دادند و آن معبد به نام شائولين معروف گرديد كه بروايتى درسال 528 ميلادى راهبى به نام تامويا (بودهيدهارما) از هندوستان به چين سفر مى كند و در معبد شائولين مستقر مى شود بناى معبد شائولين كه يكى از زيباترين معابد در دنيا مى باشد در يك محل مقدس قرار دارد. چهار رشته كوه اصلى چينى در نقاط مختلف اين محدوده قرار گرفته اند به طوريكه رشته كوه" سونگ شان " در مركز، دربخش " دفنگ " از استان هونان واقع شده است ، سونگ شان يا كوه مركزى داراى قلل كم ارتفاع است . در سال 495 بود كه معبد شائولين بنا به دستورامپراتور" همسائون" براى يك راهب هندى به نام " باتواو" يا " فوتوا" ( آن طور كه در چين ناميده مى شود) ساخته شد و محل بناى آن در پايه سرازيری هاى غربى كوههاى سونگ شان منطقه هونان بود و مجسمه اين راهب هندى را اغلب مى توان در صومعه هاى بودائى در چين مشاهده كرد.

دليل اين كه ظاهراً كونگ فو پيشرفت چندانی نكرده اين است كه ابداع گران و استادان اين سبك نخواسته اند اين روش را در جهان بسط و گسترش دهند و خواسته اند برای خود نگه دارند و به جز به بستگان و نزديكان خود آموزش ندهند. دانايان اين سبك، در معابد دور افتاده در كوه ها و دشتها سكنی گزيده و به تعداد محدودی آموزش می دادند. يكی از ويژگی های كونگ فو اين است كه در اين سبك همان قدر كه به بعد فيزيكی و جسمانی هنر جو اهميت می دهند، به روان و انديشه  شاگرد هم می پردازند؛ چون معتقدند كه هر دوی آنها لازم و ملزم يكديگرند و با نبود يكی موفقيتی حاصل نمی شود . 

|+| نوشته شده توسط فرشاد در پنجشنبه سوم آذر 1384 و ساعت 11:11 PM