داستانهای ذن هر چند كه ساختارها و اجزای نسبتاً مشخصی دارند اما هيچ معيار و موازنه ای در آنها ديده نمی شود ، بسياری از اين داستانها به راستی رخ داده اند و نبوغ استادان ذن ، سازنده واقعی اين حكايات بوده است . از ديدگاه ادبی شايد حتی نتوان لقب داستان را به اين قطعه های داستانگونه داد ، اما مسلماً اين امر برای اهالی كوچه باغ ذن ، اهميت چندانی ندارد . اين قطعات را می توان حكايت ، روايت، گفتار ، پند ، داستان و يا هر چیز مشابه ديگر ناميد .آنچه در اين ميان مورد توجه است ، پيام و بن مايه ايست كه داستان به همراه دارد . درك اين بن مايه بسيار دشوار می نمايد اما دور از دست نيست . حفظ كردن اين حكايات و يا انباشت كلكسيونی آنها آنچنان كاری از پيش نخواهد  برد .  داستانهای ذن تنها يك نيم نگاه است ، يك گذر از مقابل دكان شيرينی فروشی و ديدن كلوچه ها و اين تنها كافی نيست ، آنگونه كه استاد ذن كيوگن گفت : ديدن يك كلوچه ، گرسنگی آدم را رفع نمی كند . پس خواندن داستانها و حكايات ذن به تنهايی كافی نيست و اين تنها گوشه ای از دنيای ذن است ، دنيايی كه ذاتاً هيچ دنيايی نيست .

 و اكنون چند داستان كوتاه : 

۱-عدم قضاوت

رهرویی به استاد سپو (Seppo ) گفت : سرم را تراشيده ام ، جامه ی سياه رهروی بر تن كرده و تمام شرايط و پيمان ها را پذيرفته ام ، پس چرا يك بودا نيستم ؟

سپو گفت : هيچ چيز بهتر از عدم قضاوت وجود ندارد .

 ۲- نان

رهروی از استاد ام من ( Ummon  ) پرسيد : بالاتر از بوداها و بالاتر از پيشوايان چيست ؟

ام من پاسخ داد : نان

 ۳-برنج در ديگ

رهروی از استاد كان كی ( Kankei  ) پرسيد ؟ منظور از آمدن دارومه از غرب چيست ؟ او پاسخ داد : برنج در كاسه ، در ديگ می جوشد . رهرو گفت : من نمی فهمم .

كان كی گفت : تا زمانی كه گرسنه هستيد بخوريد ، وقتی كه سير شديد از خوردن دست بكشيد .

 4- گلها باز نمی گردند

رهروی از استاد كگون (Kegon   ) پرسيد : چگونه است وقتی يك فرد به روشنی رسيده ، دوباره به اوهام باز می گردد ؟ كگون گفت : يك آينه ی شكسته ديگر بازتابی ندارد ، گل افتاده از شاخه هرگز باز نمی گردد .

|+| نوشته شده توسط فرشاد در یکشنبه بیست و هشتم مهر 1387 و ساعت 7:2 PM